саманедастатковасьць

І  ўсіх папрасіць, калі раптам будзе зручна і цікава, дапамагчы пашырыць калекцыю вэрлібраў, якія знаходзяцца тут:http://www.alyrik.by.ru у разьдзеле "Шэдэўры вэрлібрыстыкі"... Прымаюцца ўсе ВЭРЛІБРЫ любых часоў любых аўтараў, але пакуль там будуць зьмяшчацца толькі беларускія, расейскія і ўкраінскія творы на мове арыгіналу... Альбо можаце даць спасылку на аўтара,сайт,кнігу і г.д., адкуль я магу ўзяць тэкст.
Таксама прымаюцца спасылкі на артыкулы, прысьвечаныя досьледу праблемы.
Вялікі дзякуй!

калекцыянэр
нарцысічнай
інтэрпрэтацыі знакаў
ўвагі
аднае асобы
вымушаны
праз голад
празь беднасьць
папаўняць калекцыю
за кошт
іншых асобаў
і іхных знакаў

тут няўтульна
голая сьцяна
прыкрывае сорам гадзіньнікам
як і я
паказваючы што час
ісьці
ты можаш маўчаць і далей
але пакінь за сабой
хоць апошняе слова
пакуль я не пераступіў
болевы парог

фіранка ня стрымлівала вецер

станавілася халодна

у незачыненым вакне ты бачыла прычыну

яна йшла голая і

думала

пра мяне

каб ня зводзіць цябе ў зман

я выйшаў

і стаў пад вакном

                           N.

кола тваіх сяброў

сьмяротна пераехала

тваю мінуласьць

узамен

ты думаеш па-новаму

ўжываеш новыя словы

па-новаму глядзіш

на новага сябе

я зраблю новую музыку

каб хоць нешта

пачулі

твае новыя вушы

прашу цябе

неадкладна вызваліць

месца пад сонца:

мяне мала –

я не адпавядаю неабходным

памерам

таму адзін я ня вызвалю

мы ж адсюль

і мы ведаем што

плошча Незалежнасьці

роўная

плошчы Свабоды

а разам яны адпавядаюць

усёй плошчы

нас з табой

 

магніт
гарбатай аркі
прыцягвае за вопратку
да адказнасьці
і потым
аблеплены
цьвікамі і гвазьдзікамі
ўскладаецца на галаву
дзеля ўсяго дзеля

Пажарны апавяшчальнік тактоўна кранаў манатоннымі кроплямі вушы. Я налічыў ужо многа разоў, але гэта не дало мне нічога каштоўнага. Нарэсьце, яна вярнулася, выцерла пыл зь ілба і стала думаць, што трэба зрабіць са мной. Есьці не хацелася, таму яна прынесла мне клязэт, і я ў яго схадзіў. Ад сораму мне прыйшлося доўга прывыкаць да гэтае працэдуры і я прывык да сораму, неадрыўна гледзячы ў столь. Потым яна абцёрла мяне. Есьці не хацелася, таму я зноў стаў лічыць кароткія сыгналы Пажліка (трэба сказаць, што я здорава пасябраваў з апавяшчальнікам і нават даў яму імя). Яна даўно са мной не размаўляла, зрэшты, я сам ня мог сказаць ні слова, таму я ў асноўным думаў і лічыў. А думаў я пра многае. Ці думаў, што думаю пра многае… Хаця, мажліва, я думаў нікчэмна мала, калі параўноўваць з тым, што я лічыў. А лічыў я многа. Ці лічыў, што лічыў многа. Гэта разумее толькі паралізаваны, прывязаны да столі Пажлік: ён такі ж, як і я.